Są wieczory, kiedy kładziesz się do łóżka naprawdę zmęczona.

Ciało jest ciężkie.
Dzień się skończył.
Wiesz, że potrzebujesz odpoczynku.

A jednak sen nie przychodzi.

Zaczynasz więc próbować zasnąć.

Zamykasz oczy.
Przestajesz się ruszać.
Każesz sobie nie myśleć.
Sprawdzasz godzinę.

„Muszę już zasnąć.”

I właśnie wtedy coś się zmienia.

Zasypianie, które miało być czymś naturalnym, staje się kolejnym zadaniem.

Im bardziej chcesz zasnąć, tym trudniej odpuścić

Kiedy zaczynamy kontrolować sen, pojawia się napięcie.

I nie zawsze jest ono bardzo wyraźne.

Czasem to tylko lekkie napięcie szczęki.
Płytki oddech.
Niespokojne nogi.
Myśl, która wraca po raz kolejny.

A czasem po prostu czujność.

„Czy już zasypiam?”

To pytanie samo w sobie potrafi utrzymywać nas w stanie oczekiwania.

Zamiast pozwolić sobie być w łóżku, zaczynamy się obserwować.

Czy już jestem wystarczająco spokojna?
Czy moje ciało jest wystarczająco rozluźnione?
Dlaczego jeszcze nie śpię?

I paradoksalnie, próbując osiągnąć stan, który wymaga odpuszczenia kontroli, dokładamy sobie kolejną rzecz do kontrolowania.

Sen nie zaczyna się w momencie, kiedy zamykasz oczy

To, z czym przychodzimy do łóżka, jest częścią całego dnia.

Jeśli przez wiele godzin byliśmy w biegu, odpowiadaliśmy na pytania, podejmowaliśmy decyzje, rozwiązywaliśmy problemy, reagowaliśmy na innych ludzi i kolejne bodźce, trudno oczekiwać, że po zgaszeniu światła wszystko nagle zatrzyma się razem z nami.

Nie oznacza to, że każdy problem ze snem wynika ze stresu.

Sen jest znacznie bardziej złożonym procesem.

Ale nasze doświadczenie dnia może mieć wpływ na to, jak wchodzimy w noc.

Dlatego czasem warto nie zaczynać od pytania:

„Co zrobić, żeby zasnąć?”

Tylko:

„Z czym właściwie kładę się dziś do łóżka?”

Nie zawsze potrzebujesz kolejnej rutyny

Wokół snu powstało mnóstwo zaleceń.

Odpowiednia temperatura.
Światło.
Oddech.
Medytacja.
Rytuały.
Zapachy.
Godzina odłożenia telefonu.

Wiele z tych rzeczy może być pomocnych.

Ale łatwo zrobić z nich kolejną listę obowiązków.

A przecież nie o to chodzi.

Jeśli wieczorna rutyna zaczyna wyglądać jak projekt do wykonania przed snem, trudno mówić
o odpoczynku.

Czasem bardziej potrzebujemy mniej, a nie więcej.

Mniej pośpiechu.
Mniej bodźców.
Mniej sprawdzania.
Mniej wymagania od siebie, że właśnie teraz musimy być spokojni.

A co z ciałem?

W mojej pracy często zwracam uwagę na to, że ciało nie jest dodatkiem do tego, co dzieje się w naszej głowie.

Możemy wiedzieć, że dzień się skończył, a jednocześnie nadal czuć jego tempo.
Możemy być zmęczeni i jednocześnie pozostawać w napięciu.
Możemy leżeć nieruchomo, a jednak wcale nie czuć odpoczynku.

Dlatego pracując z ciałem, nie traktuję go jak urządzenia, które trzeba „wyłączyć”.
Bardziej interesuje mnie stworzenie przestrzeni, w której można zauważyć, co się z nami dzieje.

Czasem pomocna jest refleksologia.
Czasem kontakt z zapachem.
Czasem spokojny oddech.
Czasem po prostu chwila, w której nikt niczego od nas nie chce.
A czasem najważniejsze jest to, żeby przestać walczyć ze sobą.

Nie musisz zasnąć na komendę

Być może najważniejsza rzecz, jaką możemy sobie wieczorem dać, brzmi banalnie: nie muszę teraz zasnąć.

Mogę po prostu położyć się.
Mogę odpocząć.
Mogę pozwolić myślom jeszcze przez chwilę płynąć, zamiast walczyć z każdą z nich.
Mogę zauważyć napięcie w ciele, zamiast się za nie złościć.

Bo sen nie jest egzaminem.
Nie można go zdać bardziej lub mniej.
I nie zawsze możemy zdecydować, kiedy dokładnie przyjdzie.

Możemy natomiast przyjrzeć się temu, jak traktujemy siebie w oczekiwaniu na sen.

Czasem właśnie tam zaczyna się prawdziwa zmiana.

Nie od walki z bezsennością.
Od zaprzestania walki ze sobą.

Jeśli trudności ze snem powtarzają się często, są nasilone lub znacząco wpływają na codzienne funkcjonowanie, warto poszukać również ich przyczyny
i skonsultować się z lekarzem lub specjalistą zajmującym się snem.

ReBalance

Praca z ciałem • refleksologia • aromaterapia • uważność na siebie