Kiedy ciało nie potrafi już odpocząć

Możesz mieć za sobą cały dzień i nadal mieć wrażenie, że właściwie jeszcze się nie zatrzymałaś.

Praca, wiadomości, telefony, zakupy, dzieci, obowiązki, decyzje. Natłok myśli. Jedno zadanie goni następne. A kiedy wreszcie masz chwilę dla siebie, zamiast ulgi pojawia się napięcie.

Trudno usiąść. Trudno nic nie robić. Trudno odłożyć telefon. Trudno zasnąć, mimo że jesteś zmęczona.

Czasem nawet odpoczynek staje się kolejnym zadaniem do wykonania.

A wraz z długotrwałym napięciem mogą pojawiać się różne sygnały z ciała: ból głowy, napięcie mięśni, dolegliwości bólowe, zmęczenie, którego nie usuwa zwykły odpoczynek.

„Przecież nic się nie dzieje”

To jedna z myśli, które mogą utrudniać zauważenie problemu.

Ciągła gotowość nie musi oznaczać życia w sytuacji realnego zagrożenia. Można przez długi czas funkcjonować w taki sposób, że bycie przygotowaną na kolejne „coś” staje się codziennością.

Coś może się wydarzyć.
Ktoś może zadzwonić.
Ktoś czegoś będzie potrzebował.
Trzeba będzie szybko zareagować.
Trzeba będzie podjąć decyzję.
Trzeba będzie jeszcze coś zrobić.

I nawet kiedy nic konkretnego się nie dzieje, trudno naprawdę odpuścić.

Nie dlatego, że świadomie wybierasz stres.

Dlatego, że życie w ciągłej gotowości może stać się utrwalonym sposobem funkcjonowania.

Gotowość może wyglądać bardzo zwyczajnie

Nie zawsze wygląda jak panika albo silny lęk.

Czasem wygląda jak:

• ciągłe sprawdzanie telefonu,
• dyskomfort w bezczynności,
• poczucie, że zawsze jest coś do zrobienia,
• irytacja, kiedy ktoś przeszkadza Ci w działaniu,
• nieumiejętność „wyłączenia się” po pracy,
• myślenie o kolejnych zadaniach zamiast o odpoczynku,
• budzenie się z listą spraw w głowie,
• napięte ramiona, szczęka albo brzuch,
• zmęczenie, które nie znika po odpoczynku,
• poczucie winy, kiedy niczego akurat nie robisz.

Doskonale pamiętam czas, kiedy sama tak funkcjonowałam. I właśnie dlatego wiem, jak łatwo tego nie zauważyć.

Bo można być bardzo sprawną osobą i jednocześnie funkcjonować w ciągłym napięciu.

Można realizować cele, być odpowiedzialną, świetnie organizować życie innych. Można być tą, na której wszyscy polegają.

A jednocześnie nie umieć naprawdę odpocząć.

Ciało może mówić o tym, czego Ty już nie nazywasz stresem

Kiedy napięcie trwa długo, przestaje być czymś wyjątkowym. Staje się tłem codzienności.

Nie zauważasz już, że zaciskasz szczękę. Nie zastanawiasz się, dlaczego ramiona są cały czas napięte. Nie myślisz o tym, że trudno Ci spokojnie usiąść, nawet kiedy masz na to czas.

Po prostu tak masz.

Dlatego pierwszym krokiem nie zawsze musi być „redukcja stresu”.

Czasem ważniejsze jest zauważenie:

W jakim stanie jestem przez większą część dnia?

Czy moje ciało jest w gotowości, nawet kiedy sytuacja tego nie wymaga?

Czy potrafię przejść z działania do odpoczynku?

Czy odpoczynek rzeczywiście mnie regeneruje?

To są pytania, od których można zacząć.

Dlaczego samo „muszę się mniej stresować” nie działa

Bo problem często nie polega na tym, że nie wiemy, że warto odpoczywać.

Wiemy.

Można przeczytać wiele treści dotyczących relaksu i pracy ze stresem. Można kupić matę, aplikację do medytacji i zaplanować wieczór bez telefonu.

A potem położyć się i przez czterdzieści minut analizować, co jeszcze trzeba zrobić jutro.

To nie zawsze jest kwestia braku wiedzy.

Czasem chodzi o to, że przez lata nauczyliśmy się funkcjonować przede wszystkim w trybie działania.

I wtedy samo powiedzenie sobie „odpocznij” niewiele zmienia.

Zatrzymanie nie zawsze oznacza regenerację

Możesz siedzieć na kanapie przez godzinę i nadal być myślami w pracy.

Możesz położyć się wcześniej i nadal analizować cały dzień.

Możesz mieć wolny weekend, a mimo to przez cały czas planować, organizować i załatwiać.

Samo przerwanie działania nie zawsze oznacza, że rzeczywiście odpoczywasz.

Dlatego warto przyjrzeć się nie tylko temu, ile czasu przeznaczasz na odpoczynek, ale również temu, co dzieje się z Tobą, kiedy próbujesz odpocząć.

Czy pojawia się ulga?

Czy napięcie zaczyna się zmniejszać?

Czy głowa zwalnia?

Czy ciało rzeczywiście odpuszcza?

Od „muszę wytrzymać” do „mogę sprawdzić, czego potrzebuję”

W mojej pracy nie chodzi o to, żeby walczyć ze stresem. Nie chodzi też o to, żeby za wszelką cenę się uspokoić.

Bardziej interesuje mnie pytanie:

Co właściwie dzieje się ze mną, kiedy przez długi czas jestem w trybie działania?

Co mówi ciało?

Jak reaguję na odpoczynek?

Kiedy pojawia się napięcie?

Co je zwiększa?

Co rzeczywiście pomaga mi wrócić do równowagi?

To jest inny sposób patrzenia na siebie.

Nie zaczynamy od oceniania.

Zaczynamy od zauważenia.

Może więc nie potrzebujesz jeszcze bardziej się mobilizować

Jeżeli od dawna funkcjonujesz na wysokich obrotach, również „dbanie o siebie” może łatwo zamienić się w kolejne zadanie z listy.

Dlatego być może warto zacząć od czegoś znacznie prostszego.

Zatrzymać się na chwilę.

Zauważyć oddech.

Sprawdzić napięcie w ciele.

Zapytać siebie:

Czy naprawdę muszę być teraz w gotowości?

I zobaczyć, co pojawi się w odpowiedzi.

Bo czasami droga do regeneracji nie zaczyna się od zrobienia czegoś więcej.

Zaczyna się od zauważenia, że od dawna jesteś gotowa na wszystko.

I od sprawdzenia, czy tym razem możesz już nie być.